'Honden huilen niet' van Anne Moraal op de longlist van de Libris Literatuur Prijs 2020
04-02-2020 / Lebowski Publishers

3 februari 2020 - De longlist met daarop de achttien kandidaten voor de Libris Literatuur Prijs 2020 is door de jury bekendgemaakt. Op de lijst staat het romandebuut van Anne Moraal: Honden huilen niet.

De Libris Literatuur Prijs wordt toegekend aan de auteur van de beste oorspronkelijk Nederlandstalige roman van het afgelopen jaar, die 50.000 euro ontvangt. Vorig jaar ging de prijs naar De goede zoon van Rob van Essen. Voorzitter van de jury dit jaar is Ionica Smeets, hoogleraar wetenschapscommunicatie aan de Universiteit Leiden. Zij maakt de winnaar bekend op 11 mei in het Amstel Hotel, live in Nieuwsuur op NPO2. Eerst volgt nog de shortlist op 2 maart.

De hele longlist: 

1. Welkom in het rijk der zieken – Hanna Bervoets
2. Otmars zonen – Peter Buwalda
3. Nachtouders – Saskia de Coster
4. De herinnerde soldaat – Anjet Daanje
5. Pastorale – Stephan Enter
6. Alle tijd – Ronald Giphart
7. De hoogstapelaar – Wessel te Gussinklo
8. Zwarte schuur – Oek de Jong
9. Uit het leven van een hond – Sander Kollaard
10. Welkom bij de club – Thomas van der Meer
11. Lichter dan ik – Dido Michielsen
12. Honden huilen niet – Anne Moraal
13. Vallen is als vliegen – Manon Uphoff
14. De ommelanden – Elvis Peeters
15. Gebroken wit – Astrid H. Roemer
16. Liefde, als dat het is – Marijke Schermer
17. De vlucht van Gilles Speksneijder – M.M. Schoenmakers
18. Kamers antikamers – Niña Weijers

Over Honden huilen niet

Jin-kyoung groeit op in Noord-Korea als kind van een beroemd wetenschapper. Na zijn dood stort Jins wereld in en wil ze maar één ding: ontsnappen aan haar verdriet. Dan wordt ze uitverkoren om te gaan werken in het enige Noord-Koreaanse restaurant in Europa en verruilt ze Pyongyang, de hoofdstad van Noord-Korea en centrum van haar wereld, voor Pyongyang, een restaurant in een voormalig buurthuis in Amsterdam Osdorp. Haar reisgenoten blijken allemaal hun eigen redenen te hebben om hun vaderland achter zich te laten - een plek waar sommigen nooit meer zullen terugkeren.